Dag 21

26-11-2009 Bariloche

Zo, vandaag hebben we echt eens lekker uitgeslapen, het ontbijt is immers tot 10.30 uur en daar hebben we gretig gebruik van gemaakt. Dus voordat we op pad gingen, was het wel rond een uur of elf. We gingen eerst naar Cerro Otto, waar we de téléferique namen naar de top. Het was zo´n heel oud eitje wat eerst nog aangeduwd moest worden voordat ie weer verder ging. En boven aangekomen, was het niet veel beter, alleen maar ouwe meuk. Je had wel een mooi uitzicht over Lago Nahuel Huapi en in de verte zag je ook een stukje van Bariloche. Toen we waren uitgekeken, gingen we weer naar beneden, op naar het volgende uitkijkpunt, Cerro Campanario. Dit keer was het een stoeltjeslift en bij aankomst boven werd er een mooie foto gemaakt. Is dat toeristisch of niet! Je moest overigens wel gelijk betalen voor de foto en dan zou deze dezelfde avond nog bij het hotel worden afgeleverd. Hier was het uitzicht, werkelijk waar, adembenemend! Wat is dit gebied toch mooi. Al genietend van het uitzicht hebben we lekker een kopje koffie genomen met een aardbeientaartje en een empanada. Daarna hebben we nog even rondgelopen voordat we weer met de stoeltjeslift naar beneden gingen. Vervolgens gingen we met onze Fiësta verder richting Parque Municipal Llao Llao en dat laatste spreek je uit als ‘sjouw sjouw'. Hier had je ook het Llao Llao hotel waar we weer een VVV-onderzoekje hebben gedaan. Het was weer zo´n mooi 5-sterren hotel en inderdaad heel indrukwekkend. Gelukkig mochten we verder rijden nadat we de portier in z´n hokje hadden verteld dat we wat wilden eten. Eerst werden we in het restaurant gezet, maar het was zulk mooi weer dat we buiten wilden zitten. Er was niet echt veel plek, omdat dit één van de eerste mooie dagen was en nog niet al het tuinmeubilair buiten stond. Maar het was ons toch gelukt en uiteindelijk konden we een sandwich buiten eten. De clubsandwich en die met zalm waren overheerlijk. Wat een waanzinnige plek! Zeker voor herhaling vatbaar. Na wat mooie plaatjes gemaakt te hebben gingen we onze weg vervolgen door het Parque Municipal Llao Llao. Bij Bahiá López had je nog een mooi uitkijkpunt en ook hier stond de brem volop in bloei. Het laatste uitkijkpunt was bij Punto Panomarico. Vanaf hier had je weer een mooi uitzicht op hotel Llao Llao. Daarna reden we door naar het centrum van Bariloche. Maar jeetje wat valt dat tegen zeg. Wat een oude rotzooi. We wilden eerst nog een tafeltje reserveren bij Tinto Bistro, hét restaurant van de broer van Maximá, maar eigenlijk zag het er niet uit, het zat ook in een verwaarloosd hotel. Toen zijn we maar op zoek gegaan naar iets anders. Alleen hebben we dat niet echt kunnen vinden. We zijn nog wel even de Catedral in geweest en hebben we gebeden voor mooi weer. Op het plein voor de Catedral zaten weer van die Sint Bernhard honden waarmee je op de foto kon, net zoals bij Cerro Otto. De winkeltjes en de gezelligheid van het centrum van Bariloche viel behoorlijk tegen. Het was één en al beton. Dan toch maar ´thuis´ een heerlijke prosecco op het terras in het zonnetje. Daarna nog heerlijk even een douche voordat we om 21.00 uur weer aan tafel zaten. Ook nu zaten we weer in van die heerlijke banken. Voor de verandering werd het eens een lekker stukje vlees en voor Moppie nu eens de zalm met tagliatella. Dat was weer lekker smullen. En pas tegen twaalf uur lagen we weer in bed. Morgen gaan we weer eens actief worden, al had ik vandaag al het gevoel alsof ik een marathon had gelopen en dat terwijl we niets hebben gedaan. Nou, nog even het boekje schrijven en een wasje doen en dan heerlijk slapen.

Dag 22

27-11-2009 Bariloche

Zo, wat hebben we lekker geslapen zeg! Om 09.30 uur zijn we heerlijk rustig gaan ontbijten. En wat een prachtig uitzicht op het meer met zulk mooi weer. Het was helemaal strak blauw, al stond er wel meer wind dan gisteren. Voor vandaag hadden we Cerro Catedral op het programma staan. Eén van de grotere skigebieden van Zuid-Amerkia. Het was niet ver van Bariloche en we waren er dan ook zo. We arriveerden bij een enorm groot parkeerterrein. Dat belooft nog wat in het hoogseizoen, maar dan waarschijnlijk alleen in de winter, want nu was het uitgestorven. Dan maar gelijk de cabinelift ´Carril´ naar boven. Het was maar een klein oud bakje, maar d´r gingen toch nog dertig man in dat bakkie. Aangekomen bij Punta Neyada hebben we eerst een lekker bakje koffie gedronken en heb ik weer even in de sneeuw kunnen lopen. D´r ging zelfs nog een stoeltjeslift verder omhoog naar Refugio Lynch. En jeetje, wat hebben we daar heerlijk gezeten! En wat een machtig prachtig weer, geen wolkje te bekennen en als je uit de wind zat, was het gewoon heet. Ook hier hebben we weer een foto laten maken van ons tweetjes op de ski´s bij een sneeuwpop. De fotograaf heeft zelfs nog met onze eigen camera foto´s van ons gemaakt. Hebben we in ieder geval iets als de foto niet wordt afgeleverd bij het hotel. Even verderop had je nog een kleine sneeuwpop staan. Die kreeg m´n pet op en m´n sjaal om en toen hebben we zelf ook nog wat leuke foto´s gemaakt. Het werd dus weer een hele relaxede dag. Een trekking van twintig kilometer, zoals Ben & Tracy vertelden, daar hadden we geen zin in. Bij Refugio Lynch hebben we ook een heerlijk broodje met (ham)/kaas gegeten. Pas om 15.30 uur gingen we weer aanstalten maken om naar beneden te gaan. Vanuit de stoeltjeslift had je nog een prachtig uitzicht. Bij de cabinebaan ‘Carril' stond echter een rij, dat was wat minder. Maar ach, we hadden genoeg zon gehad hoor en eenmaal terug in Villa Catedral hebben we ook nog even in het zonnetje gezeten bij de plaatselijke pizzaria. Op de terugweg naar Bariloche hebben we nog even water en crackers gehaald bij de supermarkt. Hier hadden ze ook een aardig assortiment wijn, waaronder de Trumpeter Malbec en natuurlijk ook de andere soorten van Trumpeter á 38,00 pesos en ook de Postales van Fin del Mundo (die van Maastricht) á 16 pesos. Dus dat is respectievelijk nog geen € 7,00 en € 3,00. Ja, dat zijn nog eens leuke prijsjes. Daarna nog even leuke plaatjes schieten van het strandje langs de weg en nog even de auto vol tanken. Dit keer konden we de auto gewoon achterlaten bij het hotel. Ondertussen gingen wij nog even een drankje drinken bij de bar. Jawel, ook de rosé champagne was een Trumpeter, heerlijk! We zaten heerlijk met een boek vol prachtige plaatjes van Patagonië. En eigenlijk zou de auto pas om 20.00 uur worden opgehaald, maar die van Dubrovnik Rent a Car had al geïnformeerd bij het hotel of de auto al klaar stond. Zodoende troffen we de man nog even, want wij zaten nog heerlijk aan ons drankje. Voor het eten hebben we ons nog even heerlijk opgefrist, al was het niet echt een inspannende dag. We hadden weer een lekker tafeltje in de hoek en zaten dus weer heerlijk op de bank. Dit keer werd het voor mij de zalm en voor Moppie weer een stuk lomo met een ‘perfect match', met wederom een heerlijke Malbec. Na afloop kregen we van Florence nog een glaasje champagne. Dat wordt dus niet meer de koffer inpakken, maar gelijk slapen.